Emily moet weer klein zijn

“Dag!” Emily keek toe hoe haar ouders wegreden van haar huis en de weg afvlogen naar de snelweg. Emily’s ouders zouden voor bijna een maand weggaan, en zij zou thuisblijven bij haar zus Wendy. Emily ging terug het huis in en vond haar zus op de bank in de woonkamer met haar telefoon, hoogstwaarschijnlijk om vrienden te sms’en.
“Dus nu ze weg zijn, wat wil je gaan doen?” vroeg Emily aan haar 19-jarige zus.
“Ik wil precies doen wat ik nu ook doe.” antwoordde Wendy zonder op te kijken van haar telefoon.
“Je kunt niet een maand op je stomme telefoon blijven zitten.” zei Emily met haar handen op haar heupen. Wendy mompelde alleen een instemmend geluid voordat ze zich omdraaide en haar zus negeerde.
Ongeveer een uur later liep Emily weer naar haar zus toe.
“Ik heb honger, kan je iets te eten maken?” Vroeg ze met een klein beetje zeurderigheid in haar toon. Wendy maakte even oogcontact met haar zus voordat ze weer verder sms’te,
“Je bent net 14, maak het zelf maar.” Emily stampte met haar voet.
“Nee, jij hebt de leiding en ik heb honger, dus het is jouw taak om eten te maken. Niet de mijne.” Wendy zuchtte en kwam van de bank af,
“Goed, ik zal iets in elkaar flansen voor ons.” Zei ze, duidelijk een beetje geïrriteerd. Dus Wendy ging pasta met pesto en kaas maken, met knoflookbrood ernaast. Ongeveer 40 minuten later was Wendy klaar met koken, en zette ze het eten op tafel. Emily nam haar vork en hapte toe.
“Bah!” riep ze uit terwijl ze haar vork neergooide.
“Het is smerig!” Wendy keek een beetje gealarmeerd op van de plotselinge kreet.
“Wat is er mis mee?” vroeg Wendy, terwijl ze omkeek.
“Ik haat pesto!” vertelde Emily haar.
“Je kunt het nog steeds eten.” snauwde Wendy.
“Nope, nope ik eet nog liever rottende vis.” zei Emily terwijl ze met haar haren wapperde en de tafel verliet.

Ongeveer anderhalf uur later zette Wendy een film aan en ging zitten kijken. Emily kwam de woonkamer in gerend,
“Wat ben je aan het kijken?” Vroeg ze. Wendy haalde haar schouders op,
“Gewoon een film over een paar magische mensen.” Zei ze afwezig. Emily ging op de bank zitten en duwde haar zusje met haar voeten omver,
“Klinkt goed.” zei ze. Wendy keek naar de tijd en schudde haar hoofd,
“Nee, het wordt al laat, je mag van pa en ma nooit opblijven na 10 uur.” Emily glimlachte lichtjes,
“Het is maar goed dat papa en mama dan niet thuis zijn, hè?”
“Nee.” antwoordde Wendy. “Ik moet je dezelfde regels geven als zij, anders kom ik in de problemen.” Emily hield haar ogen op het scherm.
“Nou dat is jammer.” Zei ze uitdagend. Wendy pauzeerde de film en keek haar zus smekend aan.
“Ga alsjeblieft naar bed.” Vroeg ze met verslagenheid.
“Nope, jij bent niet de baas over mij” zei Emily antagonistisch. Wendy keek haar zus recht in de ogen,
“Ga naar boven Emily, NU.” Beval ze. Emily grijnsde naar haar en antwoordde,
“Jij bent mijn ouder niet, jij mag niets doen.” Toen pakte Emily de telefoon van haar zus en hield hem buiten haar bereik,
“Laat me doen wat ik wil of je ziet dit niet meer.” Zei ze, nog steeds grijnzend.
“Geef dat nu meteen terug Emily!” riep Wendy en greep naar de telefoon. Emily rende naar boven met haar zus vlak achter haar. Ze rende de slaapkamer van hun ouders in en ging naast het raam staan, dat toevallig openstond. Emily hield de telefoon uit het raam,
“Laat me doen wat ik wil, anders glijden mijn vingers misschien per ongeluk uit.” Zei ze onschuldig.
“Waag het niet.” Zei Wendy boos terwijl ze zich een weg baande naar haar zus. Maar zodra ze een meter van haar zus verwijderd was, hoorde ze een klap op de stoep onder het raam. Ze keek naar beneden en zag haar telefoon vernield op de stoep liggen.
“Nooo!!!” Schreeuwde ze terwijl ze onder het raam wegzakte. Emily sloeg haar armen over elkaar,
“Ik zei het je toch.” Zei ze kil voordat ze de kamer uitliep. Wendy hief haar hoofd op en schreeuwde haar na,
“Je gedraagt je als een baby!” Ze bleef nog even zitten voor er een idee in haar opkwam.
“Een baby…” Zei ze tegen zichzelf.

De volgende ochtend werd Emily wakker en liep haar kamer uit, naar de gang om haar haar te borstelen, maar ze ontdekte dat de deur op slot zat.
“Wendy, schiet eens op daar!” Schreeuwde ze terwijl ze op de deur bonsde.
“Opschieten, waar?” Hoorde ze haar zus van beneden vragen. Emily marcheerde de trap af en staarde haar zus aan,
“Er is iets mis met de badkamerdeur, je moet dat maken.” Wendy glimlachte,
“Er is niets mis mee, maar dat maakt jou toch niet uit.” Emily liep naar het midden van de kamer en sloeg ongemakkelijk haar benen over elkaar,
“Het zal wel, mafkees.” antwoordde ze. Wendy zag hoe haar zus haar benen aanspande,
“Je moet naar het toilet.” Zei ze geniepig. Emily rolde met haar ogen,
“Ja, een beetje.” Antwoordde ze. Wendy grijnsde en ging dichter bij haar zus staan,
“Jij denkt dat je alles kunt doen wat je wilt.” Zei ze tegen haar,
“Je toont me geen enkel respect en je gedraagt je de hele tijd erg gerechtigd. Dus laten we eens kijken hoe je het doet als je onafhankelijkheid eenmaal is ingenomen.” Emily keek haar zus verward aan,
“Waar heb je het over?” Vroeg ze. Wendy klopte op een lange tafel bedekt met plastic met patronen,
“Spring hier maar op, dan zal ik het je laten zien.” Emily schuifelde op haar plaats en keek haar zus bezorgd aan,
“Wat ga je doen?” Vroeg ze, duidelijk een beetje bezorgd.
“Ik ga je een luier omdoen.” antwoordde Wendy kalm.
“Wat?! Nee! Je doet me geen luiers om! Ik ben geen baby!” riep Emily uit.
“Je gedraagt je wel als een baby.” Zei Wendy kil.
“Je kunt net zo goed als een baby behandeld worden.”
“Echt niet!” schreeuwde Emily.
“Zou je liever in je broek plassen als een kleuter?” vroeg Wendy langzaam.
“Ja!” antwoordde Emily. Wendy’s glimlach trok een beetje omhoog toen ze antwoordde,
“Als je jezelf onder plast, maak ik een video en stuur die naar je vrienden.” Zei ze streng, terwijl ze een digitale camera omhoog hield. Emily’s hoofd schoot omhoog om de blik van haar zus te ontmoeten.
“Dat doe je toch niet.” piepte ze.
“Ik zou het zeker doen.” verzekerde Wendy haar. Emily liep naar haar zus toe,
“Goed, ik denk dat ik meespeel.” Zei ze op een verslagen toon. Wendy klopte weer op de tafel,
“Spring maar op schatje.” Zei ze lief.
“Noem me niet zo!” gilde Emily terwijl ze op de tafel klom. Wendy duwde haar zachtjes in een liggende positie.
“Wat nu?” vroeg Emily, duidelijk erg geïrriteerd.
“Laat me het vanaf hier overnemen.” Zei Wendy sussend. Wendy trok Emily’s pyjamabroekje uit en pakte een extra grote babyluier. Met één hand trok ze Emily’s benen op en met de andere schoof ze de luier onder haar door. Toen pakte ze een potje babypoeder en strooide wat over haar heen voordat ze de luier goed dichtplakte. Emily tilde haar hoofd op om haar zus aan te kijken,
“Is dat alles?” Vroeg ze onhandig. Wendy glimlachte terug naar haar,
“Niet helemaal.” Zei ze. Wendy hielp haar zus van tafel, pakte een tas van onder de tafel, en nam haar mee naar boven.
“Wat nu?” Vroeg Emily.
“Baby’s hebben babykleertjes nodig.” antwoordde Wendy. Emily’s zusje hielp haar in een roze met wit shirt met de woorden: Lil pooper’ erop. Daarna trok Wendy een mutsje op het hoofd van haar zus.
“Ik vind dit echt niet leuk.” Emily jankte toen Wendy een fopspeen in haar mond stopte.
“Het is goed schatje.” Kalmeerde Wendy terwijl ze haar zusje naar beneden bracht en haar neerplofte op een speelkleed met een hoop speelgoed en mobielen. Emily zat daar en voelde de luier tegen haar aandrukken, hij was echt gezwollen en zacht. Ze dacht dat als dit het ergste was wat haar zus haar kon aandoen, het misschien niet zo erg zou zijn. Maar toen werd ze eraan herinnerd hoe dringend ze naar het toilet moest.
“Oh nee.” probeerde ze te zeggen toen haar blaas het begon te begeven. Ze probeerde het een paar tellen tegen te houden voor ze zich realiseerde dat dat niet ging werken, dus kon ze zich alleen maar ontspannen. Ze voelde zich net een klein kind toen haar luier begon uit te zetten en warm werd van haar plas. Ze zag de nattigheidsindicator verdwijnen toen haar luier volliep.
Wendy zag wat er gebeurde en kwam naar haar toe toen Emily klaar was.
“Heeft iemand in zijn luier geplast?” Vroeg ze bijna spottend.
“Wees stil.” snauwde Emily terwijl ze de fopspeen uit haar mond haalde.
“Je zou niet lachen als JIJ net voor het eerst in 10 jaar in je luier had geplast.” Wendy onderzocht de luier van haar zus,
“Je hebt die luier echt laten vollopen, is het niet?” Vroeg ze haar.
“Ja ja.” Zei Emily, geïrriteerd door de interesse van haar zus. Wendy overhandigde Emily een speeltje en begon naar de keuken te lopen.
“Het is nog niet nodig om je te verschonen, er zit nog redelijk wat ruimte in die luier.” Zei ze terwijl ze iets pakte en weer naar Emily toe liep.
“Hier is je flesje.” Zei ze terwijl ze Emily een babyflesje vol melk aanreikte. Emily liet het op de mat vallen.
“Dat meen je niet.” Eiste ze.
“Natuurlijk wel, als je een baby wil zijn, dan ga je ook eten als een baby.” vertelde Wendy haar, voordat ze de fles pakte en het bij Emily’s mond hield.
“Ga je gang en drink.” instrueerde Wendy. Emily zuchtte en begon uit de fles te drinken, het was niet gemakkelijk, maar uiteindelijk dronk ze alle melk op.
“Goed gedaan schat.” Zei Wendy terwijl ze Emily optilde en op haar rug klopte. Emily was verward,
“Wat ben je aan het doen?” Vroeg ze.
“Je laten boeren.” Vertelde Wendy haar. Emily boerde uiteindelijk heel luid, en Wendy legde haar terug op de mat. Zodra Emily weer op het matje zat voelde ze de nu gedeeltelijk volle luier haar platdrukken als een nat kussen. Ze stond even op om de afstandsbediening van de tv te pakken en was verbaasd hoeveel die woog. Emily pakte de afstandsbediening en zette de T.V. aan, en ze kreeg het filmkanaal. Wendy kwam echter naar haar toe en rukte de afstandsbediening uit Emily’s handen.
“Nee nee nee, we kijken niet naar die enge films.” Ze schold haar uit.
“Ik zal iets opzetten wat je wel leuk vindt.” En daarmee veranderde ze het kanaal naar een of andere kindershow die Emily nog nooit had gezien.
“Ik wil niet naar deze rotzooi kijken.” zei Emily tegen haar.
“Nou, dat is jammer.” Zei Wendy, grijnzend. Emily had het gevoel dat ze weer moest plassen, dus vond ze dat ze zich deze keer maar moest ontspannen. Ze voelde hoe haar luier zich nog meer vulde, waardoor de warmte zich verspreidde naar alle delen van haar luier. Wendy kwam naar haar toe en zag de zeer uitgebreide luier.
“Heeft kleine Emily een schone luier nodig?”
“Hou op.” Zei Emily boos.
“Ik ga je pas helpen als je er zelf om vraagt.” Zei Wendy kalm.
“Ugh, goed.” kreunde Emily,
“Wil je alsjeblieft mijn luier verschonen?” Wendy knikte en droeg Emily naar de luiertafel. Ze maakte de plastic bandjes aan beide kanten van de luier los en trok hem uit.
“Dit is een hele volle luier.” Zei Wendy giechelend. Emily rolde met haar ogen en negeerde haar zusje. Wendy veegde haar zusje af en poederde haar, daarna schoof ze een verse nieuwe luier onder haar.
“Ziezo, je bent uit je vieze gebruikte luier.” zei Wendy sussend terwijl ze Emily op de bank legde en het volume van de tv harder zette.

Na een paar uur naar kindershows te hebben gekeken en blokken te hebben gegooid, voelde Emily haar darmen bewegen.
“Nee. Dat doe ik niet.” Zei Emily tegen zichzelf,
“Ik ga niet in mijn broek poepen, dus vergeet het maar.” Het was alsof ze tegen haar lichaam praatte als tegen een apart mens, besefte ze. Emily hield het lang vol, en toen voelde ze geen drang meer om te gaan.
“Ik zei het je toch.” Zei ze tegen zichzelf. Wendy kwam uit de keuken en zette eten op tafel,
“Etenstijd.” Zei ze vriendelijk. Emily stuiterde van de bank, waarvan ze meteen besefte dat het een vergissing was. Haar darmen begaven het van die kleine inspanning. Ze boog zich voorover en besefte dat proberen het te stoppen het alleen maar erger zou maken, dus besloot ze het gewoon te laten gaan. Ze voelde zich echt als een baby toen ze in haar luier begon te poepen, ze hoefde nauwelijks te persen, het kwam er gewoon soepel uit en vulde de bodem van haar luier. Na een minuut of zo stond ze op en realiseerde zich dat ze net in haar broek had gepoept, en dat was iets vreemds om te bevatten. Wendy kwam naar haar toe en keek naar haar luier,
“Heb je net zelf gepoept?” Vroeg ze, weer giechelend. Emily werd rood,
“Een beetje, ja.” Zei ze, beschaamd.
“Nou maak je geen zorgen, ik zal je stinkende luier voor je verschonen.” Zei Wendy vriendelijk. Emily kromp ineen toen haar zus haar luier weer losmaakte.
“Holy cow, je hebt echt een stinkerd gemaakt.” Zei Wendy terwijl ze met haar hand haar neus uitwaaierde. Nadat Wendy klaar was met haar te verschonen hielp ze Emily in een kinderstoel en gooide de luier naar buiten.
“Daar gaan we, geen poep meer poep.” Zei ze zachtjes. Emily keek haar zusje aan,
“Oké, ha ha, je hebt je lol gehad vandaag, maar de dag is bijna voorbij, dus mag ik nu uit deze luier?” Vroeg ze, nog steeds erg geïrriteerd. Wendy wierp haar zus een verwarde blik toe,
“Wat bedoel je? Dacht je dat dit maar voor één dag zou zijn?” Vroeg ze. Emily slikte,
“Eh, ja, ik dacht dat we nu wel klaar waren.” Zei ze luchtig. Wendy giechelde,
“Oh we zijn nog niet klaar schatje.” Antwoordde ze geniepig.
“Er is nog zoveel te doen, we zijn nog niet eens de stad in geweest. Het kan nog wel even duren voordat we alles op mijn lijstje hebben gedaan, misschien moeten we dit wel blijven doen totdat papa en mama thuiskomen!”
Emily keek naar haar zus,
“Oh nee…” Zei ze.

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *