Hoe het broekpoepen en broekplassen begon

Ingezonden door een lezer: Omdat ik zag dat er blijkbaar toch een Belgische site is over dit onderwerp, wou ik toch ook even mijn verhaal even kwijt.

Ik hou zowel van broekplassen als broekpoepen. Meestal als ik alleen thuis ben, kleed ik mij om, om… in mijn broek te doen. Dat heeft te maken met een belevenis toen ik 12 was…

Ik ben altijd nogal tenger en klein van gestalte geweest, en altijd de kleinste van de klas. Toen ik 12 was zag ik er vast nog een paar jaar jonger uit. Nu nog steeds hoor. Maar ben nu 35
Ik zat toen, één maal per week, in de toneelklas waar je eigenlijk een beetje mooi leerde praten. Maar er waren ook nog van die improvisatie oefeningen (toneelstukjes), die ik eigenlijk wel leuk vond.
Ergens in het midden van dat jaar, kwam er iemand langs van de hogere jaren, die “een jongetje” zocht voor een toneelstuk met publiek. Het was een soort eindexamen voor iemand die een rol speelde van een moeder die haar kind werd ontnomen.
Na een beetje zoeken werd ik geselecteerd. Waarschijnlijk omdat ik er vrij jong uit zag.

Toen we repeteerden, bleek het allemaal nogal mee te vallen. Ik moest egenlijk geen tekst leren of zeggen. Enkel maar enkele bewegingen en wat rondlopen.
Maar toen… vooraf vroeg mijn moeder wat voor kleding ik op de avond van de voorstelling moest dragen. Dit moest iets zijn wat doorgaans een klein kind draagt. Dus wat had mijn moeder voor me gevonden… Een kort bruin velouren broekje, een wit hemdje, een een rode geknoopte cardigan. Met grijze kousen en donkere schoenen. Ah, bah! Ik vond het vervelend dat ik dat MOEST dragen. Zeker omdat ik er al zo jong uitzag. Nu leek ik echt een klein kind. En dan nog voor publiek!
Na wat gemopper heb ik het dan toch maar aangetrokken.

Alles was goed verlopen met de voorstelling, en daarna reed ik met de fiets naar huis. Met m’n pakje nog aan
Ik wou zo snel mogelijk thuis zijn, hopend dat niemand van mijn vrienden me zo zag. Toen ik thuisgekomen was, en verteld had hoe het geweest was, ging ik naar mijn slaapkamer om die kinderachtige kleding uit te trekken.
Maar in mijn kamer stond ik nog even voor de spiegel, om te zien hoe ik er zo uitzag. En… heel vreemd toen, maar op één of andere manier voelde ik plots een gevoel van… ik voel me lekker in deze kleren. lekker kinds, onschuldig.
“Nee, ik hou dit aan! Het voelt goed”.

Zo ben ik met mijn Atari spelcomputer beginnen spelen… tot ik voelde dat ik naar het toilet moest. En echt wel een vreemd gevoel toen… Ik gingen gedachten door mijn hoofd van : “mmmm… ik moet naar de WC..” vermengd met het gevoel van kinds zijn in mijn korte broek.
Ik ging terug voor de spiegel staan met een opgewonden “stout” gevoel. Terwijl ik naar mezelf stond te kijken, friemelde ik wat aan de pijpjes van m’n broekje. En… plots… kreeg ik een onweerstaanbare drang… Ik kakte in mijn broek. ECHT ik deed mijn broek vol zoals een klein kind. Ik voelde mijn broekje volproppen, terwijl mijn hart bonsde in mijn keel!
Alsof dat nog niet erg genoeg was, kon ik mijn plas daarna ook niet ophouden. En ik piste in mijn broek, zodat de plas langs mijn benen liep, op de grond begon te kledderen, en een gele plas rond mijn voeten vormde.

Ik was een beetje verbaasd over wat ik had gedaan. Maar… het voelde wel lekker.. lekker kinds.. kleuterachtig.
En nee, ik ben uiteindelijk niet wenend naar mijn moeder gelopen Maar ik heb het wel zelf opgekuist. Gelukkig heb ik het zo kunnen doen, dat niemand iets gemerkt heeft. Maar… Ik heb er sinds die dag wel een “fetish” bij