Een luier om lekker te luieren

Afgelopen zondag werd het tijd voor de typische zondagtaken. Huis opruimen, wasjes doen, eens op bezoek bij vrienden en in de namiddag de obligate boswandeling met de hond. Heel hijgend waren zijn laatste 500 meters. Eenmaal terug binnen geef ik hem het nodige water en brokjes. Zodat hij rustig op eigen tempo kan verder hijgen.

De ontdooide groentjes, de brochettes en de kroketjes worden zorgvuldig klaargemaakt, opgepeuzeld en nog een snelle afruiming maakt plaats voor een luie TV-avond. Naar goede gewoonte is dat op zondagavond Witse.

Maar wat ik echt zalig vind is om helemaal ongestoord en ‘vrij’ me voor de TV te ploffen. Opstaan om naar het toilet te gaan hoort daar niet bij en opstaan om een blokje hout in de haard bij te gooien net weer wel.
Die onbezorgde vrijheid bereik ik het liefst met een onschuldige luier rond m’n middel. Een Tena slip vind ik daarvoor het beste. Ze voelen goed, zitten goed, hebben een goede absorptie en hoewel ik het niet echt ogen vind, vind ik ze me nog het leukst staan ook. Een licht krakerig geluid voegt daarbij nog iets toe aan de sfeer.

Er zijn 2 luiers die ideaal zijn voor iemand die al eens voor het plezier een luier draagt en je tegelijk dat ultiem luiergevoel optimaal bezorgen. Er is de Tena Super en de Tena Maxi (dan bestaat er ook nog de Tena Ultima). De Tena Super is het kleinere broertje van de Tena Maxi. Die absorbeert net wat minder dan een Maxi en is ook wat dunner dan een Maxi. Wat ik leuk vind aan een luier is dat het goed dik zit rond het kruis. En dat krijg je wel met een Maxi. De Maxi is net iets te dik om deze ongemerkt onder je kleding te dragen. De Super is daar dan wel beter voor geschikt en voelt ook werkelijk goed. Mits de juiste broek merk je werkelijk niets. Voor passief thuisgebruik is de Maxi de beste keuze.
Ik zit in een tussenmaat: een Small of een Medium. Een small zit lekker strak maar kan ook minder hebben dan een medium. Een small geeft me ook het beste luiergevoel, mede omdat deze veel lager uitgesneden is. Een medium valt een pak groter uit.

Helemaal uitziend naar een avondje TV kies ik me dan maar de Maxi small. Omdat ik rond dit ‘luiermoment’ niet te veel heisa wil maken en ik het gewoon zomaar wil dragen besluit ik om me niet te poederen. Zo heb ik het vaak ook het liefst. Hangt af in welke bui je je voelt.
Ik plof me neer in m’n zetel, m’n broek gaat naar beneden, m’n ondergoed ook. Ik schuif m’n luier half onder me door en spreid m’n knieën en neem de flappen vast. Ik controleer nog even of alles in de juiste plaats zit en dan neem ik de onderste sluitstrip en strip me zo hard ik kan dicht, dan nog even de bovenste sluitstrips om de boel wat stevig te houden.
M’n hand wrijf ik nog even over de luier, onder m’n kruis door, eens goed aanduwen en m’n bewustzijn volledig openstellen voor het plastiek gevoel, de dikte doorheen m’n kruis, de ingeruilde soepelheid van m’n ondergoed dat nu plaats maakt voor het stuggere luiergevoel en dat licht gekraak. Ik trek er nu m’n ondergoed strak overheen en m’n jeans knoop ik weer aan.

Even de open haard aanzetten, wat kaarsjes, hapjes op salontafel, yoghurt klaarzetten, fles ice tea erbij en dan vliegt de TV toch gewoon aan? We nemen er voor de volledigheid nog een dekentje bij.
2 uur voor Witse dus dat wordt nog wat zappen, een programma opvragen in de TV Theek… Eerst nog een lekker groot glas Ice Tea binnengieten. En languit in de zetel. En als er iets is dat ik me voor deze avond voorneem dan is het dat ik niets ga ophouden en alles gewoon z’n natuurlijk gangetje laat gaan.

Na een half uur voel ik een lichte drang. Maar besluit om niet tegen te stribbelen en laat het gewoon z’n gangetje gaan. Terwijl ik een klein volume aan warm vocht laat gaan zijn er diverse sensaties die m’n ervaring tegelijk intenser maken. Het warme gevoel dat het wordt geabsorbeerd, de zwaartekracht die het allemaal wat meer naar het zitvlak verdeelt, druppeltjes die zich een weg om je poep banen om dan rond het zitvlak elegant te worden opgevangen door de ‘watten’. Het gedeelte rond je kruis dat je heerlijk voelt opzwellen. Een misleidend scheutje dat je doet denken dat de luier rond je benen gaat lekken maar dan toch weer niet. Na zo’n 10 seconden vervloeit het natte naar het vochtige maar word je van dan af aan getrakteerd op een comfortabele warmte. Na zo’n 10 minuten voelt het wederom droog maar warm aan. Om dan over je luier te wrijven krijg je een nog specialer gevoel. Een mengeling van licht-stout erotiserend en pure onschuld, zorgeloosheid en vrijheid raken je gevoel. Zo’n 15 minuutjes later voel je weer luiertoeristen op komst en laat je die wederom lopen. Je merkt het allemaal wat sneller absorberen maar het warme gevoel voelt vernieuwend aan. Hij gaat nog wat meer opzwellen. Je geeft je helemaal over.

Intussen denk je aan niets, ga je op in wat de TV je voorschotelt. Je eet een hapje, drinkt een slokje en bovenal voel je je ondeugend kinds. En zo gaat dat een avondje door. Na Witse voel je dat alles al wat meer doorweegt. De luier wordt niet meer droog maar blijft rond het vochtige steken. Wanneer je een andere positie aanneemt voel je dat de pulp alle fysica ondergaat en tegelijk wordt de ervaring intenser. Je gaat er al eens meer over wrijven.

Dan volgt het dilemma. Ga ik ermee slapen of gaat hij uit. Er slapen mee gaan werkt heel rustgevend. Alsof een engel over je slaap waakt. Maar vervelend is dat je ’s anderendaags voor het werk vroeg moet opstaan en dan moet je nog beginnen aan het uittrekken, wassen,… en daar is ’s ochtends niet veel tijd meer voor. Dus gaat die uit, vouw ik de luier met de plakstrips dicht en wordt het een job voor de vuilkar. Laat ik de douche warmlopen en zeep me helemaal in. Het beetje plas dat nog in me opkomt laat ik in de douche met het zeepwater wegvloeien.

Ik droog me af en dit was me weer een aangename afsluiter van de week.

Genieten jullie wel eens van zo’n moment of heeft deze ervaring je benieuwd doen maken om het ook eens te doen?

Broekplassen: Best wel eens spannend

Ingezonden door een lezer: Zeker herken ik de broekplassen behoefte! En eerlijk gezegd geef ik er ook wel eens aan toe.

Het gevoel van totale ontspanning bij broekplassen wanneer je blaas zich ledigt is werkelijk heerlijk wanneer je tegelijkertijd je broek (of luier) nat voelt worden.
De extra prikkel die ik ervaar ontstaat door het gevoel van machteloosheid (als je eenmaal plast is het vrijwel niet meer te stoppen) en het gevoel van schaamte (volwassenen plassen nu eenmaal niet in hun broek).
Ook ervaar ik een sexuele prikkel op zo een broekplas moment; het heeft iets van overgave of zo je wilt dwang. Je kan er zelf immers aan toegeven of toe gedwongen worden. Beide vormen hebben wat mij betreft een erotische lading.
Hetzelfde kan gelden voor broekpoepen alhoewel ik mij kan voorstellen dat voor velen die drempel (te) hoog is tegenover broekplassen. Zelf evenwel heb ik geen moeite om, ook als het de verzorgende kant betreft, te begrijpen waarom iemand ook (stiekem) behoefte heeft aan broekpoepen (toevallige woordspeling :-)).

Waar het de beleving betreft naar de onbezonnen kindertijd stel ik mij eveneens voor dat de associatie luiers/klein zijn (geen verantwoordelijkheid) makkelijk wordt gemaakt en al snel veel ruimte ontstaat voor nog veeeeel meer heerlijke fantasieen!

Ben benieuwd btw naar overige broekplassen en andere ervaringen of gedachten die je hebt m.b.t dit onderwerp. Je bent zorgvuldig in je woordkeus en de stijl van schrijven nodigd uit tot het lezen van meer!

Broek plassen: Zo ontdekte ik het

Ik wou eens weten of jullie dit ook al eens hebben gevoeld.

Met enkele tassen in elke hand kwam ik van een geslaagd uitstapje terug naar huis. Al bij het wandelen naar de bus voelde ik een belangrijke aandrang om te moeten plassen. Ik wou niet weten van te laat komen want ik ging de bus maar nipt halen, ook zonder tussenstop. En met slechts elke 45 minuten een bus wil ik die natuurlijk niet echt missen. Eenmaal op de bus wachtte er mij nog zo’n 50 minuten tot mijn thuishalte.
Ik zag de bus in de verte toekomen terwijl ik nog de laatste 50 meter aan het afleggen was tot aan de halte. Ik stapte er op en ging achteraan zitten. De bus was zowat voor de helft gevuld.

Na zo’n 20 minuten voelde ik dat ik echt nodig moest gaan plassen. De trillingen en bewegingen van de rijdende bus deden mijn blaas geen goed. Een lichte pijn begon zich over mijn buik meester te voelen. Maar ik hield vol. Nog zo’n goede 20 minuten later begon ik me werkelijk scenario’s in te beelden waarbij ik in volle schaamte in mijn broek zou plassen en de bus wat natter zou maken met alle blikken van mijn medereizigers als gevolg. Ik kende niet echt mensen op de bus maar ik herkende toch 3 medereizigers waar ik nu en dan eens mee op de bus zit, ook al heb ik die nooit aangesproken.

Ik drukte mijn benen over elkaar. Een hevigere pijn nestelde zich in mijn buik. Ik verwisselde m’n benen zodat een ander been het drukwerk op zich nam. Soms duwde ik m’n hand flink tegen m’n kruis om de aandrang om te plassen op afstand te houden en mijn broek proper te houden. Om over alle schaamte nog te zwijgen.

Bij elke haltestop begon ik te denken of de buschauffeur iets doorhad en dacht dat hij per expres alles zo traag deed. Maar nog even doorbijten en ik was thuis. Hoewel de drang zo hevig werd dat ik me niet meer kon inbeelden om droog thuis te komen. Ik hield m’n plas zo hard tegen dat ik dacht dat alles vroeg of laat door m’n spieren ging kunnen doorsijpelen, hoe hard ik ook probeerde.

De voorlaatste bushalte voorbij dacht ik in mezelf nu bellen en enkel nog uitstappen. Ik stond klaar aan de deur om uit te stappen. En mijn aandacht ging nog naar 2 dingen: Alles dichtknijpen en dit doen op een manier dat anderen het niet doorhebben. Maar vanbinnen sterf ik van angsten.

M’n moed verloor ik toen de bus nog 100 meter voor mijn bushalte een rood licht kreeg. Samen met de verloren moed verloor ik meer. Een scheutje plas wist zich een weg door m’n spieren te banen en prompt zet ik nog meer druk op m’n spieren terwijl ik voel dat m’n slip en een beetje broek vochtig werd, maar ook warm.

Ik mocht eindelijk de bus verlaten en gelukkig woon ik rechtover de halte. Ik haastte me naar huis maar ook onderweg verloor ik enkele scheutjes. Ik opende mijn deur, sloeg het dicht en uit wanhoop liet ik gewoon alles lopen. Mijn broek en slip waren toch al goed voor de was.
Terwijl ik alles liet lopen overviel een gevoel van bevrijding me. Een bevrijding die ik zelf ook voelde wegvloeien. Langs mijn benen verliet angst me en maakte plaats voor een letterlijk warm gevoel van opluchting. Dat m’n sokken ook nat werden en een stuk in m’n schoenen vloeiden was het laatste van mijn zorgen. Dat ik net zoals een kleine meid in mijn broek ging plassen vond ik best nog een opwindende gedachte. Nadien bekeek ik me grondig voor de spiegel en genoot nog even van de spanning rond mijn heup, het nadruppen.

Achteraf gezien vond ik het onbeschrijfelijk wat een goed gevoel dit plassen me gaf. Weken nadien heb ik teruggedacht aan deze gebeurtenis en misschien wel met een beetje heimwee. Want ik fantaseerde wel om nog zoiets maar dan met meer opzet uit te lokken.

Herkent iemand zich in dit verhaal?